plezurigan viziton !

plezurigan viziton !

18.1.18

Blanka ĉemizo.


de Jean Genet :
"Dum mi dise lasis ie ajn miajn vestojn, Silitano metis siajn por la nokto sur seĝon, taŭge aranĝis la pantalonon, la jakon, la ĉemizon, por ke ili ne ĉifiĝu."  

Perbuse, perbuŝe (renovigita versio).

          
            Iam, kiam mi estis nur dekkvinjara junuliĉo kaj linda blondhara petolulo, mi veturis perbuse revene de la urba naĝejo.
                                                                                                                          
Nur malofte mi uzis buson por trairi la urbon, sed ĉi-tiun tagon, mi memoras, mia biciklo paneis. “Ĵeromo, helpu vin”, mi min diris mense. Tial, tute sola, mi reiris perbuse al miaj amikoj, kaj ankaŭ sammaniere, kompreneble poste rehejmiris. Jam ekodoris somerferie la varma kaj suna aero de la unuaj tagoj de Junio. Mi surhavis nur t-ĉemizon kaj tre lozan mallongan skoltan ŝorton el dika grizbruna tolo, kiu estas unu el la malmultaj aĵoj devenintaj de mia patro. Dirante ke ĉi-tiu ŝorto estis lozega, mi intencis klarigi ke eblus trapasigi po kvar femurojn kiel la miajn tra ĉiu krurumo. Kompreneble mi surhavis sube kalsonon, sed tiom rigida estis la ŝorta tolo, ke videblis la « tuta interna meblaro » kiam mi, sidanta, disetendis la femurojn.

         Bedaŭrinde (aŭ pli bone mi diru malbedaŭrinde!...), kiam mi revestiĝis post naĝado, mia kalsono falis sur la akvoplenan plankon de la naĝeja vestejo, kaj fariĝis preskaŭ same malseka kiel mia banvesto. Tial, rekte sur mian nudan pugon mi ŝovis mian ŝorton.

         La buso estis malplena. Mi eksidis sur malantaŭan sidlokon, kiu havis vid-al-vidajn seĝojn. Pro varmego, kaj pro la raspeco de la dika katuno, mi ege disetendis la gambojn por ventoli miajn interkruran intimejon. Varmeta blovo karesante la vilon tuj malmoligis ambaŭ pilketojn kaj duonrigidigis mian kacon. Mi fermetis la okulojn, revaĉante pri la logaj knabiĉegoj preskaŭ nudaj, kiujn mi ĵus vidis en la naĝejo. Tute videble, kelkaj el ili posedis taŭgan ilon enbanveste. Kaj enbanvesten, mi ja emus ŝovi manon, se ne, almenaŭ okulon… Precipe koncerne tiun muskulozan naĝejan instruistiĉon, kiu skrapis tike-tikle siajn kojonojn, enŝovante fingron trans la elasta zono...

         Mi vekiĝis...  Tri personoj ĉeestis nun en la buso : du maljunulinoj sidis kaj babilis malantaŭ la ŝoforo, kaj unu sinjoriĉo staris apud la pordo. Li rigardadis al mi.

         Mi mienis daŭran duondormadon, kvankam subite varma tajdo invadis mian ekŝvitantan korpon. Tra miaj duone fermitaj palpebroj, mi gvatis la uliĉon. Tute maldiskrete li ja interesiĝis pri mia interkruraĵo, klinante sin por ĝin pli trafe ekvidi. Plu ŝajnante dormon, mi glitis sur la sidilo kaj pli disetendis miajn femurojn por aperigi miajn nudajn pilkojn. La homiĉo, kvardekjara kostumkravatulo, fine sidiĝis fronte al mi. Li ne aŭdacis min tuŝi, kaj senĉese kontrolis superŝultre la du klaĉulinojn. Timante ke li provos nenion, mi metis unu el miaj piedoj sur la sidilon, proksime al mia pugo. Mia baŭmanta kaco, malrapide, iom post iom glitis sur la rigida teksaĵo, por subite saltaperi plenglore ekster la krurumo. Mi plezure ĝemadis kaj plu disetendis miajn femurojn. Mi sentis bloveton ĉe mia ŝvelinta tutlibera glano, kie lubrika guto sendube ekfloris. La iĉo ekstaze admiris. Li riskis tamen karesi unumane mian genuon. Poste li almetis sian duan manon sur la femuro. Tiam li ekkomprenis ke mi ne kontraŭstaros, kaj palpe kaptis miajn kojonojn, ilin karesis kaj lude knedadis. Li tamen plu observis mian vizaĝon, timante eble mian reagon je malfermo de miaj okuloj. Sed mi ne malfermis ilin, nur lekadis miajn lipojn. Kaptante ambaŭmane mian sekson, li surgenuiĝis antaŭ mi kaj enbuŝigis frandeme mian sekskapon.

         Kiamaniere povus mi klarigi mian tiaman senton ? Ĉu vi memoras, ke mi estis tiam nur knabiĉo dekkvinjara ? Kompreneble, mi mem instigis la situacion... sed spite la volupton, tuj poste mi ektimis. Mi timis pri tiu nekonata uliĉo, kiu iel perforte pompadis mian penison. Mi timis pri ĉio, kio povus okazi en ĉi-tiu buso. Kaj mi krome timegis pri mi, pri mia tutnova seksa petoleco, mia tutnova seksa sperto. Neniu ĝis nun enbuŝigis mian senspertan kacon. Mi rigardis la duonkalvan kapon de la iĉo. Mi rigardis la du inojn apud la ŝoforo, kaj la senhomajn  stratojn de la ĉirkaŭurbo. Kiel trovi sin komforta en tia situacio ? Sed tamen ĝuo alvenis... Ju pli mi provis barakti, des pli mi sentis volupton min invadi. La nura ideo, ke mi povus ĉuri en la buŝon de tiu nekonatulo estis honte neeltenebla. Salivo kaj ŝvito fluis ĉe miaj kojonoj ĝis la anusfendo. Mi sentis baldaŭ, ke mi ne povos plu deteni la spermŝprucadon, kaj pli forte provis forpeli la vizaĝon de la uliĉo. Li kaptis tiam miajn manradikojn kaj, same kiel frenezulo plirapidigis sian kapmovon. Mi plu luktis, sed nur lude perkorpe, ĉar mense, mi jam cedis al la plezuro. Mia ŝaŭma kremo fine disverŝiĝis en lian buŝon, dum mi longtempe ĝemadis.

Miaj duonfermitaj palpebroj tremetis super miaj ruĝaj vangoj. Lekante la spermon ĉe siaj lipoj, la iĉo rigardis min. Io tiam flagris en mia konscio : ĉu bongustas spermo ?

         La iĉo stariĝis, kaj senprokraste celis la elirpordon.

Ĉapo por vendredo.


de Yehudi Menuhin :
"Nepre estu rekta la irvojo de l' kapo al koro."

17.1.18

Haŭtoj.


de Marc Gendron :
"Amo estas nura haŭtafero."

Ĉapo por ĵaŭdo.


serbo-kroata proverbo :
Kalvulo fieras pro sia ĉapo, frenezulo pro sia forto.

Junkora ardo.



Li frue povis hipokriti,

kredigi, ludi per ĵaluz’,

esperon kaŝi kaj imiti

deprim-aspekton en komfuz’,

fieron, triston kaj atenton,

obeon kaj indiferenton !

Jen li silentis en sopir’,

jen elokventis pro dezir’,

en amleteroj malzorgemis !

Pro sola amo kaj pasi’

forgesi povis li pri si !

Rigardo lia hontis, tremis,

aŭdacis, plenis de humil’

kaj obeema larmobril’ !



Li tiom sciis ŝajni nova,

konsterni freŝon de anim’,

timigi per desper’ senpova,

amuzi flate kun estim’,

minuton de raviĝ’ konkeri,

per saĝo kaj pasi’ superi

konvinkojn de senkulpa aĝ’,

kareson voki per kuraĝ,

petegi amon kaj konfeson,

resonon de junkora ard’

atendi gvate, je hazard’

ricevi rendevu-promeson…

kaj poste ie en izol’

lin* instruadi sen parol’ !



el Eŭgeno Onegin de Aleksandr Puŝkin (elrusigita de Valentin Melnikov).

* fakte « ŝin » en la teksto. 

Mirige !


Vi ja vere troviĝas en la blogo "gejaj rakontoj".

Dormanto.


Pentraĵo de la hispana artisto Elia Tomas.